من و یاد تو

به جز غم تو که با جان من همآغوشست
 مرا صدای تو هر صبح و شام در گوشست 
چراغ خانه چشم منی نمیدانی 
که بی تو چشم من و صحن خانه خاموشست
 قسم به زلف سیاهت چنان پریشانم
 که هر چه غیر تو از خاطرم فراموشست
 ز چشمم ای گل مهتاب خفته در پس ابر چو ماه 
رفتی و شبهای من سیهپوشست
 هزار شکر که گر غایبی ز دیده ما 
غم فراق تو با اشک من همآغوشست
 پرندهای که غزلخوان باغ بود پرید کنون
 ز داغ عمش باغ سینه گلجوشست