می نویسم از تو

آسمان صاف و زلال است و دل من ابری

غصه و غم چه زیاد است ، خدایا صبری

می رسد بوی گل و غنچه ز هر کوی و گذر

اشک در دیده من حلقه زده بار دگر

می نویسم ز تو و آن دل شیدایی تو

ز قد و قامت و از آن همه زیبایی تو

می نویسم ز تو چون فصل بهارم شده ای

در همه زمزمه هایم ، تو شعارم شده ای

تو را بهانه می کنم تو را رها نمی کنم

به هر طرف که می روم تو را ترانه می کنم

تو را ز سوی آسمان تو را به دور از این جهان

کشان کشان به سوی خانه می برم به سوی خانه دلم

تو مظهر وجود من تو معبود غرور م

تو را بهانه می کنم تو را رها نمی کنم

تو را بهانه می کنم تو را رها نمی کنم

به هر طرف که می روم تو را ترانه می کنم